Tükeniyorum Rabbim! Yalnız kaldığımı düşünüp, varlığının her an, her noktada tezâhür ettiğini, beni devamlı koruyup gözettiğini, gönlümden geçenlere dahî cevap verdiğini unuttuğum zaman, “Rabbim” demeyi unuttuğum an tükeniyorum!

Diriliyorum Rabbim! Sana yaslandığım, Sana güvendiğim, Sen’inle başlayıp, Sen’inle devam ettiğim, tüm işlerimi Sana havâle ettiğim an!

“Ne güzel Dost’sun” dediğim zaman diriliyorum.

Tükeniyorum Rabbim! Tüm sevdiklerimden; anne-babamdan, cânandan, ten kafesindeki cândan daha yakın olduğunu bilerek, ellerimi Sana açmayı, Sen’den netice, Sen’den çâre beklemeyi unuttuğum zaman!

“Bu dertler neden bana?” dediğim an tükeniyorum.

Diriliyorum Rabbim! Havayı soluyup Sen’inle dolduğum, gözümü açtığımda Sen’i bulduğum, en sağlıklı irtibatı Sen’inle kurduğum, tüm dünya bana küsse de Sen’in dostluğunu ümid ettiğim an! “Kahrın da hoş , lütfun da hoş” dediğim zaman diriliyorum.

Tükeniyorum Rabbim! Hayat enkâzı altında kaldığımda, çekiç misâli zaman beynime vurduğunda... Hayal, ideal diye, küçük hedefler peşinde koştuğumda... Dünya meşgalesine dalıp, bir cenneti, bir azabı, bir de ölümü unuttuğumda...

“Beni affet” demeyi azalttığımda tükeniyorum.

Diriliyorum Rabbim! Yandığımda Sen’inle söndüğüm, Seni hatırlayıp rûhumu güldürdüğüm, O sırlı gücünden kuvvet aldığım, Sen’inle yürüdüğüm, dua ederek Sen’inle konuştuğumda... İçimdeki tüm ırmaklar sana kavuştuğunda... Ruhum kitabın ve secdenle buluştuğunda… “Ya Rab, bırakma ellerimi” dediğimde diriliyorum. Yeniden cânlanıyor, cânıma cân katıyorum! Cânımda Sen’i buluyorum! Sen’inle huzur doluyorum!

Dirilişlerim, dostluğunun tercümesidir. Sen’i yâr bilişimin, yoluna serdâr oluşumun, sözlerinle hemhâl oluşumun işâretidir. Dirilişlerim, sana açılan tüm kapıların anahtarıdır... O kapılar önünde gösterebileceğim en güzel beraattır. Dirilişlerim, tüm yangınlardan firar edişim, sonu olmayan bir tebessümdür! Ruhumun ebedî dosta, yegâne vuslata ilerleyişidir. “La ilâhe illallâh”, Sen’den başka yok ilâh diyerek, kendimi Sana emânet edişimdir.

Durdur tükenişimi. Kabul buyur dostluğuna. Dirilt beni Rabbim!..

Özkök'ün yazısı katliam köyünde mezar taşında

'Her erkek o bedeli ödeyecek' Özkök'ün yazısı katliam köyünde, bir mezar taşının üzerinde görüntülendi.

ERTUĞRUL ÖZKÖK'ÜN YAZISI

İNSAN, hüzünlü bir mezar taşının üzerinde kendi yazısını görünce tuhaf oluyor.

Öğle saatlerinde Faruk Bildirici aradı.

Mardin’de katliam yapılan köyden arıyordu.

"Mezar taşlarından birinin üzerinde sizin yazınız var" dedi.

"Ne yazısı" dedim.

"’Her erkek o bedeli ödeyecek’ başlıklı bir pazar yazınız. Fotoğrafını çektik geçtik" dedi.

Fotoğrafa baktım.

Alelacele açılmış mezarın başına dikilmiş taşın üzerinde benim yazımın bulunduğu Hürriyet sayfası duruyor.

Belli ki, özel olarak o yazı seçilmemiş.

Herhalde, mezar taşı dökülürken, altına bir gazete serilmiş.

Tesadüf ya, o da Hürriyet’in bir sayfası.

O sayfada benim yazım var.

* * *

Ama bu kadarı da tesadüf olur mu?

Yazımın başlığına bakın:

"Her erkek o bedeli ödeyecek."

Bir köy düşünün ki, başka bir köyün erkekleri, bir kız uğruna o köyde katliam yapmış ve 44 kişi hayatını kaybetmiş.

Dozerler, anonim çukurlar kazar gibi mezarlar açmış.

O mezarlardan birinin başına dikilen mezar taşında o yazı.

Sanki ilahi bir güç, o köyün erkeklerine, Türkiye’nin bütün hoyrat erkeklerine ilahi bir mesaj veriyor.

"Ey siz hoyrat, ceberrut, ilkel erkekler. Bunları yaparsanız, hepiniz o bedeli ödeyeceksiniz."

Yazım eğer böyle ilahi bir mesaja hizmet etmişse ne mutlu bana.

Tesadüf mü?

Kader mi?

İlahi bir mesaj mı?

* * *

Oysa o yazıyı 17 Şubat 2008 günü, aynanın karşısında saçlarını toplayan Simon de Beauvoir’ın fotoğrafı üzerine yazmıştım.

Şöyle demiştim:

"Hangi erkek, hayatının bir gününde, bir anında bunu yaşamamıştır.

Aynanın önünde çırılçıplak saçlarını toplayan kadın.

Simone de Beauvoir.

Efsane Sartre’ın efsane kadını.

Ve hangi kadın, bir erkeğin ve bir aynanın önünde saçlarını arkadan toplamamıştır.

Önce mi, sonra mı?

Yattıktan sonra mı, yoksa kalktıktan sonra mı?

Gece yarısı mı, yoksa sabah mı?

Ne önemi var.

Hangi kadın aynanın önünde saçlarını toplarken, ona áşık bir erkeğin hayran gözlerini, gövdesinin her santimetrekaresinde hissetmemiştir?

Ve hangi erkek, kadınına o hayran bakışları esirgemiş, o gövde karşısında kaybetme korkusunu yaşamamıştır?"

Erkeğin ezeli ve ebedi korkusu.

Áşık olduğu, gövdesini tutkuyla seyrettiği kadını kaybetmek.

O korkuyu anlatan yazının bu mezar taşında ne işi olabilir?

Ne diyeceksiniz, kader işte.

Kader bazen, böyle bir yazıyı, ilahi bir mesaj gibi insanın başına çalıyor.

Anlıyorsunuz ki, her erkeğin kaderini kadın tayin ediyor.

Kadınınkini de, kaybeden veya sahip olamayan erkek.

Töreyle medeniyeti, uygar insanla cahili de işte bu tutku birleştiriyor, bu tutku ayırıyor.

* * *

Kaybetmek, sahip olamamak korkusu, herkesin yakasına yapışabiliyor.

Ama öldürmek, yok etmek, baskıyla mani olmak, zorla sahip olmak, başkasına yar etmemek...

Töre dediğimiz, yerin dibine batasıca o ne idüğü belirsiz şey, sadece cehaletin değil, erkek korkaklığının da kılıfıdır.

Medeni erkek bilir ki, kadın başlı başına bir varlıktır ve eğer sizi bırakmışsa, tekrar kazanmaya çalışırsınız.

Kazanamıyorsanız, yapacağınız tek şey vardır.

Kadere boyun eğmek. Yani kendi kuytunuza çekilerek, o bedeli, o kefareti ödemek.

Zaten yazımın başlığı da onu söylemiyor mu?

"Her erkek o bedeli ödeyecek."