ANDROMEDA's Guestbook - Windows Live

ONUR's profileANDROMEDAPhotosBlogListsGuestbook

BU SPACESLE İLGİLİ YORUMLARINIZI VE BENZER YAŞANMIŞLIKLARINIZI PAYLŞABİLİRSİNİZ..!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Comments (4)

To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in

Don't have a Windows Live ID? Sign up

	fulya saracogluwrote: HAYAT... Hayatın renkleri vardır demişimdir hep, kimine göre beyaz, kimine göre sarı, bir diğerine göre kırmızı. Kendi rengim ne diye düşünmedim hiç, çünkü benim renklerim hep farklı oldu, sabah güzel bir güne uyanırken sarı, öğleye doğru yeşil, öğleden sonra kırmızı, bazen pembe, bazen gri… Siyahlarım da oldu elbet, ama renkleri hep sevdim, hep barışık oldum onlarla. Alacalar mıydı ruhumu besleyen, yoksa renklerin inanılmaz cazibesi mi, yoksa mutluluklarım mıydı kendimce yarattığım, ya da belki mutsuzluklarım bir şekilde bulmayı becerdiğim. .. Bir gökkuşağı misali miydi hayat, yoksa tek bir tonlamada mı kaldım? Kim bilir, kim bilebilir ki… Kendim bile çözemeden nasıl anlatırım bunu sizlere, belki de satırlarımda gizlidir okuyup anlamasını bilene, yada mısralarımda, şiirlerimde, aslında çok paylaşmadığım. Derlemeler mi beni ifade ettiğini düşündüğüm, hani şu bulmak uğruna saatlerce araştırdığım, yoksa ilhamlar mıdır, çeşitli biçimlerde içime doğmasını sağladığım. Her ne ise, ne şekilde, hangi sebeple, onları çok seviyorum ben, hayatın renklerini de. Yaşamak bu galiba benim anlayışımda, hayat bu sanırım bir şekilde, acısı tatlısı, renkleri ve hatta renksizlikleri ile… Yaşlanıyor muyum acaba diye düşünüyorum bazen, bu farkındalıklara ermek için gerekli olan, ya da ruhumun ihtiyacı olan buydu belki de. Biriktirmek, gözlemek, öğrenmek ve yaşamak senelerce, yaşadıklarını, görüp öğrendiklerini süzmek, sonra, sonra bir biçim vermek onlara, usta bir heykeltıraş misali. Yok abartmayayım o kadar değil ama kendimce, çok kendimce şekillenenler... Neden şimdi diye sormuyor değilim kendime, hep düşünmüşümdür yazmayı, derlemeyi, topladığım her şeyi bir yerlerde kağıda aktarmayı. Tembellik diye tanımlamışımdır sonra içimdeki isteksizliği, ama aslında çok iyi bildiğim gibi, zamanı gelmemiştir belki de. Şimdi mi zamanı, şimdi hazır mıyım? Kim bilir, yazıyorum işte, kah dilimin döndüğü, kah beğendiğim, kah anlatabildiğim kadarı ile... Hep başladığım zaman arka arkaya dökülmüştür satırlar, kelimeler, konuşmayı sevmek gibi yazmayı da seviyorum belki. Ama hep frenlemişimdir kendimi, ufacık bir es kesmiştir dökülenleri. Böyle nice yarım kalmış yazılar, nice tamamlanmamış mısralar. Hayat da bu değil mi aslında sorarım sizlere, hep bir yerlerde yeniden başlayıp, coşku ile yürürken, bir şekilde durup dinlenmeyi, vazgeçmeyi seçmedik mi? Hep engeller koyup, şöyle bir durup arkamıza bakmadık mı? Yaşadıklarımızdan kendimize dersler çıkarıp, bir yerlerde bunları anmadık mı? Tüm renklerine, tüm güzel ve kötü olan her şeye, her şeye rağmen, yeniden başladık, yeniden yola koyulmadık mı? Ne çok soru sorup, binlerce cevap üretmedik mi? Öyleyse vazgeçmek doğamızda yok belki de, bu dişlinin çarklarından biri olarak dönmeye devam, alabildiğince dönmeye devam hayat, seni yaşamaya, seninle yaşamaya devam. Varsa bir itirazın dikil karşıma, koy engellerini, koy tüm gücünü ortaya. Ama şunu bil, ne yaparsan yap, ne kadar engel koyarsan koy, bildiğimi okurum hayat, bildiğimi söyler, bildiğim gibi alırım renklerini senden, sen istemesen de… 19.02.2009 Feb. 24
	fulya saracogluwrote: ISLAK TOPRAK… Hiç ıslak toprağa bastınız mı ayağınızı, o anda irkildiniz mi hissettiğiniz soğukla? Soğuk muydu içinizi titreten? Yoksa fark etmek mi gerçeği, soğuk gerçeği… Garip bir benzetme belki, gerçeklerle yüzleştiğim zamanlarda gelir aklıma hep, ıslak toprağa çıplak ayaklarımla dokunuşum... Aslında hiç irkilmem, bilakis daha bir sert basarım, çünkü soğukla beraber hissettiğim nem, beni bir anda kendime getirir. Yüreğimin yüzleşme esnasında kestiği kadar buz değildir bastığım yer, gözyaşlarım kadar ıslak ve nemli değildir nedense, öylece yürürüm, her seferinde ayaklarım daha bir gömülür ıslaklığa, düşünürüm… Üstümde güneşin sıcak ışıltıları, pırıltıları yansır omuzlarımdan, saçlarımda sıcaklığı hissederim, gözlerim kamaşır. Ama bilirim bastığım toprak beni ayar, beni kendime getirir. Düşünmeye devam ederim sessizce, ne düşündüğümü bilmeden belki de. Kendimle mi yüzleşirim böyle zamanlarda, ruhuma mı inerim, yoksa bir nevi kovmak mı kötülükleri bu eylem bilemem. Ama öyle iyi gelir ki yürümek ıslak toprakta, hissetmek her zerresini, hissederek bastığım yerlerdeki tüm ayrıntıları. Dikenler batar zaman zaman, canım acır belki, ama ben yürümeye devam ederim. Otların ıslak dokunuşları usulca yalar bileklerimi, ürperirim, üşürüm hatta. Bir yol hayal ederim o an, sadece benim yürüdüğüm, sadece bana ait, gizli bir bahçede belki, öylesi uzaklaşırım, öylesi sürerim o anın keyfini... Gözlerim dalar boşluğa, kuş sesleri kulaklarımda, kanat çırpışları özgürlüğe, çığlıkları sevinçle çınlayan. Uçmak isterim o an onlar gibi, izlerim sessizce, takip ederim, sanki uçmayı bana öğretebilirler gibi. Şansım varsa dinlerim konuştuklarını, belki de alay edişlerini benimle, usulca gülümserim, bilmezler ki onları duyduğumu, söylediklerini anladığımı, fark ettiğimi gerçekleri. Öylece devam ederim çoğu zaman, sessiz, gülerken ağlarım, kimse görmez akan gözyaşlarımı, içime akarken, içimi dağlarken, ben bilirim gerçeği... Rüzgarlara karışır saçlarım, özgürce salarım omuzlarıma, her esintiyi her telimde hissederim, dinlerim uzaktan gelen sesleri, ardına katıp uzun mesafelerce sürüklediği sesleri, o saçlarımı karıştırırken, ben dinlerim sadece. Gözlerime kaçar bazen, o kadar hoyrat eser, kamaşırım, iki damla yaş süzülür belki, sadece bu akar gözlerimden, gerisini çekerim, içime akıtırım sessizce, çığlıklarım yüreğimde gizlenir, kuşlar kadar özgürce dökülseler dudaklarımdan, ne olur sanki?... Ürperirim... Belki yalnızlıktan belki de kuşatmalardan, kah saçlarımda, kah ayaklarımda hissettiğim esintilerden, belki de yüreğimden geçenlerden... Ayak izlerim kalır sadece bastığım topraklarda, yürüdüğüm yolda, bir sonraki yağmurla silineceklerdir bilirim. Gizler beni topraklar, onun için de severim belki ıslak oluşlarını, ben silemesemde izlerimi yüreğimde, bilirim onlar siler izlerimi. Toprak!... Islak olmasan da, zamanı gelince beni iyice içine alacaksın bilirim, karışacak saçlarım, bedenim, eriyeceğim fasılalarla, yüreğime ineceksin zamanla. Belki de sakladığım, senin bile alamadığın, yok edemediğin izlerimi de sileceksin benden, öylesi teslim olacağım sana. Bedenimle, ruhumla, özümle... 22.02.2009 Feb. 24
	ADA BLACKSTONEwrote: ....... Kimsesiz bir gökyüzüne Lâl bir dilin tüm sesiyle haykırması kadar sağır, Karanlık sularda,bir âmânın gözlerini araması kadar kör; Yani anlamsızlığa yeni anlamlar yükler gibi Yalnızca yalnızlığa anlatıyorum kendimi Çıkmaza düşmüş şiirlerin koynunda Bir uzun yol oluyor kalemden süzülen her harf Her hece aklımın kabristanlarında yankılanan Sahipsiz bir ölüm çığlığı, Masumiyeti sesimde eskiyen… Ve dudaklarımın ucunda bitmek bilmeyen acılı tiryakilikler Ve sonrasızlığın deminde keder dökülüyor kağıtlara Hâsılı aşk; ölü doğmuş bir çocuk şimdi Yüreğimin sevda çukurlarında… Hadi yâr kendini al gecelerimden Al ve git! Zaten bir uzak düştü benimki; Ertelenmiş zamanlarda resmedilirken mavinin imkansızlığı, Şiirler nice sevdaya küs bakış hüküm giymişken, Ezbersiz acılar eşliğinde gözlerinde tükenmek Ve ölebilmek kirpiklerinin iz düşümünde Hani meçhul bir izbede seninle el ele…! Oysa mutluluğu çoktan rehin bıraktım ben Bilmem hangi şehrin emanetçisinde Ve senden habersiz, Adından acılar türetiyorum şimdilerde… Dilimin ucuna geliyorsun bir zaman Yaşamak soruyorsun! Yaşamak; kör bir sancıdır sol yanımda, Dönüşsüz bir türkünün kambur sesinde yitip giden…! Ve dinledikçe kendimi, Kâbus olup büyür geceler karanlığın uğultulu yollarında… Ben kaçmak isterken her şeyden Gözlerin adına kendime sefer üstüne sefer eylerim. Sana çok benzeyen bir şehir olur geçtiğim her yer Her yer öylece uzar gider içinde gözlerimin Ve bizden çok uzakta Mevsim çömezi bir haziran Sonbahara uyanır şehr-i İstanbul, Gözlerinde bir mavi yangın Ve saçlarından dökülür martılar Üsküdar’da pasaklı bir deniz kızının Sâhi martılar diyordu bir şair: “Martılar ki sokak çocuklarıdır denizin” Yani öylesi kimsesiz ve unutulmuş Yani morarmış kanatlarında münzevi bir hayat taşıyan Sonrası geç kalmış yaşanmışlıklarda Bulutsuzluğa prangalı bir çift yağmur damlası, Yağmasın diye kulelerde saklanan..! İşte böyle “can” dediğim: Yetim çocuklar hüznünde Kâhır yüklü gölgeme Çokça sahiplik etmişken bedenim, Yorgunluğun kıyısında Hüzün olup işlenmişim ömür gergefine… Çapulcu dillerin nazarında Sevdaya zûl libaslar giyinen, Uğursuzluk alâmeti koca bir hiç’miş adım… Ötesi yok! Gurbet yokuşu ağlamalar pazarında İki damla gözyaşıymış bedelim Ve soyunup benliğimden Elem üstüne elem giyinmiş Sana pervane yüreğim Gözlerimde gözlerini ateş bilip yanmışım öylece Hiç ses etmemişim Meğer ne çok kedermiş Gözlerinin içinde tutuklu kalmak..! Lâkin sevmişim işte Her şeyden ve herkesten öte Sadece sevmişim seni… Ama sen kendini sök düşlerimden Sök ve git şimdi! Yolların koynunda Başımı yaslayıp ölümün yamacına Bunca acıyla yoldaş olmuşken ben Sen kaç benim kalabalığımdan Ve bir intiharın şafağında Sesini sil şiirlerimden Olmasın dönüşü gittiğin yolun Kalemi kırılmış gelişlerin hükmünde Sonsuz bir gidişle Unutmalara aç yüreğini, Yüreğini toparla yüreğimden Cellat bayramı asılışlarda Nasırlı urganlar kuşanmış şiirlerde seyreyle yüzümü Ve zamana not düşsün akreple yelkovan Yüzün kalbimin ortasında Yalnızlık yazgısı yemin olsun Ki belki arınıp mezar kalabalıklardan Ben yine ben olurum…! Yağmurlu bir gökyüzü akşamı Hani olur ya! Düş yorgunu bir martı gelir de hatırlatırsa beni “Ziyan ömürler kucağında Kendine has ölümler büyüten Bir deli çocuktu” dersin… Hadi git şimdi Git ki gözlerine “ayrılık” değmesin… Kahraman Tazeoğlu Dec. 12
	ceylan yalçınkayawrote: Düşlerimde yaşayıp bağlandığım sevdadan Yaşanmamış mazide kalan anılardan Kalbimin derinliğine yazdığım mısralardan Geride bıraktığım bir kaç damla gözyaşı Dudaklarımdan dökülen her ayrılıknağmesinden Mutluluğa adadığım bir buruk tebessümden Hazan yaprağı düşmüş sonbahar mevsiminden Geride bıraktığım bir kaç damla gözyaşı .. uzun süredir bakmamıştın spacenize. bugün fırsatım oldu,yemlemişsiniz ve yine harika olmuşş a.e.o Nov. 27

Comments (4)

.......